| ﺳﻪشنبه ۲۸ دی ۱۳۹۵ الثلاثاء ۱۹ ربیع الثانی ۱۴۳۸ Tuesday 17 January 2017
ب
ب

شاهی که در میان مردمش منزوی بود!

در این حوزه، یعنی حوزه ی روابط خارجی و بین الملل، شاه بر عکس ] امور داخلی[، منزوی و خارج از دسترس نبود و باعث خوشحالی اش می شد که طرف حسابش باشی. اما در مورد مسائل مربوط به سیاست داخلی ایران ، نمی توان گفت که رویه ی مشابهی داشت.

جوان و تاریخ- اخبار تاریخی

شاهی که در میان مردمش منزوی بود!

برخی از پژوهش گران برآنند که نوع نگاه رهبران کشورهای جهان توسعه یافته و توسعه نیافته به مسائل داخلی و خارجی متفاوت است. رهبران کشورهای توسعه یافته تلاش می کنند تا در میان مردم خود محبوب تر و تعاملات بیشتری داشته باشند و بر عکس رهبران کشورهای جهان سوم بیشتر تعاملات و تکیه خود را به عرصه خارجی معطوف می کنند. بر همین اساس و از لابه لای خاطرات پارسونز می توان به داوری درباره محمدرضاشاه نشست:

«واقعیت این است که شاه در این دو موضوع ]سیاست خارجی و مسائل استراتژیک[، بیشترین علاقه و اطلاعات را داشت. او سالیان سال با رهبران جهان همنشینی و حشر و نشر داشته، مطبوعات خارجی را با اشتیاق می خواند و عملا همانند وزیر امور خارجه، روزانه تمامی گزارش های وزارت خارجه را در اختیار داشت. در این حوزه، یعنی حوزه ی روابط خارجی و بین الملل، شاه بر عکس ] امور داخلی[، منزوی و خارج از دسترس نبود و باعث خوشحالی اش می شد که طرف حسابش باشی. اما در مورد مسائل مربوط به سیاست داخلی ایران ، نمی توان گفت که رویه ی مشابهی داشت. از همان آغاز ماموریت من در ایران واضح بود که شاه شدیدا و به طرز خطرناکی، در میان شکوه و جاه و عظمتی که به طور سنتی پادشاهان ایرانی را احاطه می نمود، محصور مانده و منزوی شده است.»1

1-آنتونی پارسونز، غرور و سقوط، ترجمه: سیدمحمدصادق حسینی عسکرانی، تهران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1390، ص 49

شناسه مطلب : 11209|
  مطالب مرتبط
کلید واژه ها
نظرات بینندگان
غیر قابل انتشار : 0
انتشار یافته : 0
نظر شما
نام: *
 
ایمیل :
 
نظر شما: *
 
تمام حقوق مادی و معنوی این پایگاه اطلاع‌رسانی متعلق به موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران است.
درج مطالب در سایت لزوماً به معنی تایید آن نیست | استفاده از منابع این سایت با ذکر ماخذ مجاز است
طراحی و تولید: داده پردازان ساینا